"Κοινωνικοοικονομικοπολιτικοσυναισθηματικοί προβληματισμοί "

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

O μπαμπάς μου ο "ήρωας" (με αφορμή τη σημερινή μέρα)

Παράγινε. Την ημέρα του Πατέρα, λανσάρεται χαριτωμένα ένας Ήρωας που τα παιδούδια του κολλάνε κάτι αυτοκόλλητα.
Σε μιά διαφήμιση ανακύκλωσης συσκευών, ένα παιδάκι θεωρεί τον πατέρα του ήρωα, όχι επειδή κουβαλάει με τα χέρια και ξεφορτώνεται  το παλιό ψυγείο, αλλά επειδή τηλεφωνεί στην εταιρεία να το διαλύσει.
Τέλος ένα παυσίπονο διασώζει δυό υπερήρωες με στολες καρναβαλιού που πήγε η σχέση τους να διαλυθεί επειδή τον μεγάλο τον έπιασε πονοκεφαλος.
Παρατηρώ βέβαια πως το Πατέρας-ήρως είναι, ως εικός, κι αυτό κλεμμένο απο το εξωτερικό. Εκτός την νεοελληνική εθελουσία στραβομάρα μας, μιας μορφής γκιοραλισμό, άλλο χαρακτηριστικό δικό μας δεν κατέω, μήτε νογάω.
Αλλά θέλεις η χροιά της φωνής του εξαπατημένου υγιού που έχει πατέρα ψυγειόπληκτο, θέλεις οι ελληνικούρες του σκηνοθέτη (υπάρχουν και τέτοιες, ιδίως σε κάτι μεσαία πλάνα πλαισιωμένα απο άσχετα γεμίσματα στις γωνιες της εικόνας «για να μη δείχνει άδεια») το ελληνοποιήσαμε κι αυτό.
Και μοιάζουμε όλο και περισσότερο οι αρσενικοί του έρμου τόπου με τον μπαμπά της Μαφάλντα, που οδηγεί οικογενειακώς το σαραβαλάκι του, τον προσπερνά ιταλικη βολίδα, ο πατέλας οργίζεται «θα σε δω καρφωμένο σε ένα δέντρο σε λιγο» και η Μαφάλντα ρωτάει «γιατί όταν οι οδηγοί ξεπερνάνε έναν φτωχομπινέ, πρέπει να καταλήγουν στα δέντρα;»!!!
Ας μείνουμε λοιπόν στο προσωρινό και ανακριβές συμπέρασμα πως διαφημίζουν τα ζωντανά υποζύγια του βίου, τα καταχρεωμένα και εμβρόντητα, ως υπέροχους ήρωες στα μάτια των παιδιών τους, είτε διότι απο την απελπισιά έχουν αμφιβολίες γιά την φήμη τους επι του κανακάρη, είτε διότι ξεχνιέται ευκολωτερα το συλλογικό ρεζίλι που μας κανοναρχεί.
Πάνος Θεοδωρίδης | 03.07.2014 |