"Κοινωνικοοικονομικοπολιτικοσυναισθηματικοί προβληματισμοί "

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

σκέφτομαι και γράφω: 30 XPONIA “PETZIKA”

η αφίσα για τα "30 χρόνια Ρετζίκας"
     Με το που είδα την αφίσα, ένα φλασμπακ με μετέφερε αυτόματα στο 1980τόσο. Τότε που, με ένα θρυλικό Autobianchi ανεβοκατεβαίναμε τον γεμάτο λακούβες και πέτρες δρόμο για το Γεράνι για να «επανδρώσουμε  το νέο εγχείρημα» των αδελφών Ρετζίκα, την ταβέρνα στον ...παρθένο  εκείνη την εποχή Ποταμό.
Ήδη απ’ το 1977 στη δούλεψη του Γιώργου και του Γιάννη, μαζί με το φίλο και συμμαθητή Τζωρτζίνο, είχαμε «γράψει αμέτρητα χιλιόμετρα» σερβίροντας γλυκά και αναψυκτικά στο θρυλικό «Ζαχαροπλαστείο Ρετζίκα» που είχαν τα δυο αδέρφια, στην πλατεία της Επανομής.
(Αξέχαστος θα μου μείνει ο μεγάλος σεισμός του ’78 που έφερε καραβάνια απελπισμένους Θεσσαλονικείς και στρατοπέδευσαν στην πλατεία της Επανομής. Επί τρία μερόνυχτα σερβίραμε ασταμάτητα τον κόσμο που κατέφθανε συνεχώς, κάτω απ’ την επίβλεψη του επίσης… θρυλικού πατέρα (όλων μας), μπαρμπα Κώστα Ρετζίκα.)
Τι να πρωτοπώ για τα καλύτερα χρόνια και τις εμπειρίες που έζησα και πέρασα σαν έφηβος, κοντά στην οικογένεια αυτή που θεωρούσα και δικιά μου.
Η πολύχρονη γνωριμία με τ' αδέλφια, Γιάννη και Γιώργο, μας «έδεσε» αρκετά κι έτσι τους ακολουθήσαμε και στο καινούριο τους επαγγελματικό εγχείρημα που ήταν η δημιουργία της ταβέρνας στο χωράφι τότε του Ποταμού και κατ επέκταση η αξιοποίησή του κατά τα σχέδια του πάντα καινοτόμου στις ιδέες …Γιάννη Ρετζίκα. Φυσικά όλοι βλέπαμε με δυσπιστία το όλο πρότζεκτ μιας κι οι επισκέπτες εκείνα τα χρόνια στην περιοχή ήταν ελάχιστοι. Η εξέλιξη βέβαια δικαίωσε – και ευτυχώς - τις επιλογές τους και σήμερα, οι άξιοι συνεχιστές εκείνης της προσπάθειας μπορούν να υπερηφανεύονται ότι ο Ποταμός έγινε παγκόσμια γνωστός, απο κείνο το "λιθαράκι" που έβαλαν τότε τα δυο αδέλφια.
     Σερβιτόροι λοιπόν,  καθ’ …έξιν και κατ’ επάγγελμα εκείνα τα χρόνια, ονειρευόμασταν να ανεβούμε την ιεραρχία και να μπορέσουμε κάποτε να δουλέψουμε στο Παλλήνη μπητς (εκεί ήταν προϊσταμένη η Σώτη του Γιάννη). Προς το παρόν …βολευόμασταν στον Ποταμό και πιστεύαμε στα  «παραμύθια» του Μπούτη περί  διαμεσολάβησης για επαγγελματική …ανέλιξη.
φόρος τιμής στους δυο εργοδότες, φίλους και "δασκάλους".
Τι να πρωτοθυμηθώ από κείνα τα όμορφα χρόνια. Βέβαια ήμασταν κι εικοσιπέντε χρονών κι αυτό τα λέει και τα δικαιολογεί όλα. Κι επειδή τα καλά είναι αμέτρητα, θα παραθέσω μόνο τ' "άσχημα" που είχαν όμως κι αυτά το δικό τους ...σασπένς. (οι «γεμάτες και έντονες» μέρες και ώρες που περνούσαμε εκεί αλλά και η φιλία που είχε δημιουργηθεί με τα χρόνια, αντιστάθμιζαν πάντα τις λίγες παρεξηγήσεις).
Ν' αρχίσω με: τους σε ημερήσια διάταξη «καυγάδες» με το Γιάννη που διαρκούσαν – ευτυχώς – πάντα ελάχιστα. Tην καλοκάγαθη κυρά Ρίνα που …αποσοβούσε όλες τις «εκρήξεις». Τον καθοδηγητικό αλλά και πυροσβεστικό ρόλο του Γιώργου Ρετζίκα σε όλες τις περιστάσεις – ήταν και
μεγαλύτερος και δικαίως απολάμβανε το σεβασμό όλων μας. Το αιώνιο πρόβλημα με τις λεύκες πίσω στο κτήμα – πάντα βιαζόταν ο Γιάννης να τις μεγαλώσει, να φτιάξει το πολυπόθητο camping. Το αρδευτικό (ελλείψει δικτύου ύδρευσης) που χαλούσε κάθε τρεις και λίγο. Το μεγάλο κιόσκι που κατέρρευσε λίγη ώρα μετά την κατασκευή του!!! κι ενώ όλοι τρώγαμε λίγο παραδίπλα. Το Αutobianchi που «έκαιγε» λάδια και το συμπλήρωνα από τα τηγανέλαια! 
Και να τελειώσω με το: Όλα βέβαια ξεχνιόταν όταν τέλειωνε η δουλειά και μας ενδιέφεραν μόνο οι βραδυνές εξορμήσεις στη Χαλκιδική για ποτό (γι αυτό ζούσαμε και δουλεύαμe, νομίζω) στο Pallini και στο Sani, με το Μπούτη να «διδάσκει» δημόσιες σχέσεις και το σχωρεμένο το Μπιπ να χαλβαδιάζει λιοκαμένες γερμανίδες.
Τόσα πολλά και τόσο έντονα….
η εξέλιξη της επιχείρησης τα τελευταία 15 χρόνια
     Τα χρόνια πέρασαν, εγώ κι ο Τζωρτζίνο φτιάξαμε οικογένειες και δικές μας δουλειές και σταματήσαμε να δουλεύουμε εκεί, εν τω μεταξύ ο κατσικόδρομος έγινε άσφαλτος, οι δεκάδες επισκέπτες του Ποταμού έγιναν χιλιάδες! ημερησίως, η επιχείρηση μεγάλωσε, το όνειρο του camping έγινε πραγματικότητα, δίπλα στην ταβέρνα έγινε και το μπαρ και αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα αξιοζήλευτο για τουριστική περιοχή συγκρότημα, η «ΑΚΤΗ ΡΕΤΖΙΚΑ».
Δυστυχώς, τα δυο αδέλφια δε χάρηκαν όσα δημιούργησαν μιας κι έφυγαν πρόωρα απ’ τη ζωή. Άφησαν όμως ένα όνομα και ένα στίγμα στην τοπική κοινωνία που αν και πέρασαν τόσα χρόνια που λείπουν από κοντά μας, ακόμα συζητιούνται με ευχάριστες αναμνήσεις για όλους.
Επίσης άφησαν άξιους συνεχιστές και σίγουρα τα όνειρα κι οι προσπάθειες των εμπνευστών όχι απλά εκπληρώθηκαν αλλά και συνεχίζονται, με το δείκτη ανάπτυξης πάντα σε ανοδική πορεία.
Υ.Γ.1 Μπούτη και Τέρας, σας ευχαριστώ για όσα μου δώσατε κι όσα έμαθα κοντά σας.
παλιότερη φωτογραφία. Ήδη το "όνειρο" έχει πάρει σάρκα και οστά.
Y.Γ.2 πολύ ...παιδικό μου βγήκε το κειμενάκι αλλά μερικές φορές, τα συναισθήματα εκφράζονται καλύτερα, χωρίς λεκτικά φτιασίδια. Δημουλίδου κατάντησα πχιά....