"Κοινωνικοοικονομικοπολιτικοσυναισθηματικοί προβληματισμοί "

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Η πρώτη γέννηση στην Ειδομένη είναι γεγονός. Να ζήσει να το χαίρονται οι δικοί του. Να ψοφήσουν οι υπεύθυνοι που το ανάγκασαν να γεννηθεί σε αυτή την κόλαση.

η φωτο "κυκλοφορεί" εδώ και 3-4 μέρες στο fb αλλά δε μπόρεσα να βρω τον "ιδιοκτήτη"
κι ένα κειμενάκι απ' την Parallaxi.gr
Στη συννεφιά της Ειδομένης μια γυναίκα φωνάζει την Γκέλη (Δούμπη) κοντά της. Το μωρό της είναι νεογέννητο. Τα μάτια του έχουν μόλις αντικρύσει τον κόσμο. Ένα κόσμο λασπωμένο, απεγνωσμένο, άγριο. Το βλέμμα του μωρού όμως τα σκεπάζει όλα. Είναι ο θρίαμβος της ζωής κόντρα στο σκοτάδι, την ξενοφοβία, τον πόλεμο, την απόγνωση. 
Η γυναίκα ταξίδεψε με την κοιλιά στο στόμα ως εδώ. Στην άγνωστη ελληνική μεθόριο. Γέννησε σε μια σκηνή με τη λάσπη να καλύπτει τα πάντα έξω. Ο ομφάλιος λώρος του μωρού κόπηκε μέσα σε ένα σωρό από λασπόνερα, ένα μπουκάλι νερό χρησίμευσε ως το πρώτο του μπάνιο. 
Το μωρό μοιάζει ήρεμο. Η μάνα του το κρατά αγκαλιά, προτρέπει τη Γκέλη να το αποθανατίσει. Να καταγράψει τη στιγμή. Να υπάρχει μια μαρτυρία πως σε τούτη εδώ την άκρη της Ευρώπης ένα πλάσμα γεννιέται κόντρα στο σκοτάδι. Γίνεται άθελα του ένα σύμβολο. Το σύμβολο μιας επόμενης εποχής που πρέπει να παλέψουμε για να είναι καλύτερη. 
Το οφείλουμε σε αυτό το παιδί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου