"Κοινωνικοοικονομικοπολιτικοσυναισθηματικοί προβληματισμοί "

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Συντριβάνι πλατείας Επανομής. "ολημερίς το πλένανε, το βράδυ βρωμιζόταν"...

αναμφίβολα πρόκειται για την πιο άχρηστη προσθήκη στην από χρόνια ταλαιπωρημένη πλατεία της Επανομής.
Μετά τον εκτρωματικό υπερυψωμένο όγκο που μας "κληροδότησε" ο Τζέκος (για να χορεύουν τα συγκροτήματα, τρομάρα μας), ήρθε και το πουλέν του Οικονομίδη, ο τότε αντιδήμαρχος Τσόπουλος να μας αφήσει την ...πολιτιστική πινελιά του, ευτυχώς με 'ξένα' λεφτά κι όχι του Δήμου. 
Ένα συντριβάνι που κόστισε ένα κάρο λεφτά και που ήταν παράλληλα η κατάλληλη δικαιολογία να παραγεμίσουν κάποιοι τον προϋπολογισμό για τα φράγκα (περίπου 200.000.000 δραχμάς) που έδωσε τότε το πρόγραμμα ΕΤΕΡΠΣ* για τον πεζόδρομο (ξανά τρομάρα μας).
αυτή είναι η εικόνα του συντριβανιού τον περισσότερο καιρό
Περασμένα θα μου πεις τώρα αλλά όχι ξεχασμένα θα σου πω εγω και μπαίνω στο κυρίως θέμα: Εδώ κι ένα χρόνο που μετεγκαταστάθηκα επαγγελματικά (sic) στην πλατεία, έχω δει ελάχιστες φορές το εν λόγω συντριβάνι να λειτουργεί και πάρα πολλές φορές, όπως και σήμερα, ένα συνεργείο να ασχολείται με την επισκευή των πολύπλοκων μηχανισμών του και τη συντήρησή του. Ο δε Στέλλιος, υπάλληλος της καθαριότητας, σχεδόν καθημερινά ασχολείται με το άδειασμα, καθαρισμό, τρίψιμο σωληνώσεων, βάψιμο, ξανάκαθάρισμα, γέμισμα και δε συμμαζεύεται. Μα θα μου πεις: πόσο συχνά γίνεται αυτό; σου απαντώ : καθημερινά. (κι όποιον θέλεις ρώτα απ' τους παροικούντες της πλατείας) 
To ρεζουμέ της υπόθεσης: μια κιτσ κατασκευή, μας ταλαιπωρεί συνεχώς, χρεώνοντάς μας με εργατοώρες που θα αναλώνονταν σε άλλους τομείς, χρήμα που δεν περισσεύει για τέτοιου είδους έξοδα αλλά και ...έλλειψη αισθητικής που ούτως ή άλλως απ' αυτήν έχουμε μπόλικη!
και μιας και ανέφερα τη λέξη "κιτσ", ας θυμηθούμε τι έγραφα πριν λίγα χρόνια για το ίδιο θέμα:
Πλατεία Επανομής : η αισθητική πλευρά του ΚΙΤΣ**
Επιτέλους μπήκε το κερασάκι στην τούρτα.
Το «κολλητήρι» στον απέραντο καραγκιόζ-μπερντέ που έστησαν πριν χρόνια  οι «άρχοντές» μας.
Το συμπλήρωμα σ’ ένα αμφιβόλου αξίας και αισθητικής έργο “ανάπλασης” του ιστορικού κέντρου του δήμου που επιβεβαίωσε την πάγια τακτική τσιμεντώματος των πάντων.
Πέρασαν χρόνια από τότε που μια τρόικα από μια διαπλεκόμενη επιτροπή που είχε  τσιμέντο στο μυαλό και στον τρόπο σκέψης, ένας ανόητος πολεοδόμος,  κι ένας άθλιος εργολάβος, σχεδίασαν, μοίρασαν, και οργάνωσαν τη μετάλλαξη της πλατείας φτιάχνοντας ένα κυβοέκτρωμα.
Και για να αφαιρέσουμε το σύνδρομο του επαρχιωτισμού που κουβαλάμε τόσα χρόνια, φυτέψαμε κι ένα σιντριβάνι – ψευδαίσθηση κίνησης – αναμφίβολης κιτς αισθητικής.
Μια πλατεία που υποτίθεται ότι θα ήταν για τους δημότες και κατέληξε χωρίς τους δημότες. Μια πλατεία «αποστειρωμένη» που δεν προσφέρει σε κανέναν πια, κανένα αίσθημα οικειότητας.
Βλέποντας όλα αυτά που γίνονται υποτίθεται για μας αλλά χωρίς εμάς και παραφράζοντας το απόφθεγμα με τους λαούς που έχουν τους ηγέτες που τους ταιριάζουν, βγαίνει το συμπέρασμα ότι ως λαός - δήμος, έχουμε μεγάλο πρόβλημα.
Αλλά το θέμα είναι ότι οι δήμαρχοι αλλάζουν ενώ τα «αρχιτεκτονικά» τερατουργήματα παραμένουν για πολλά, πάρα πολλά χρόνια.
**ΚΙΤΣ (γερμ. Kitchen = βάφω, αλείφω, πασαλείβω, συγκεντρώνω σκουπίδια)
*ΕΤΕΡΠΣ= Ειδικό Ταμείο Εφαρμογής Ρυθμιστικών και Πολεοδομικών Σχεδίων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου